|
Kara haber Kaf Dağı Padişahı'na ulaşmıştı. Biz de Süt Beyaz Köşkü'ne geri dönmek istiyorduk. Fakat daha önce merak ettiğim bir şey vardı. Kaf Dağı nerede bitiyordu? Bu sorunun cevabını Kaf Dağı Padişahı verecekti elbette.
- Lütfen gözlerinizi kapayın dedi Padişah.
Gözlerimi sıkıca kapadım. Bir göz kırpışı kadar zaman geçti geçmedi bembeyaz bir kapının önünde buldum kendimi. Daha ne olduğunu bile anlamamıştım. Kar Beyaz Köşkü yazıyordu kapının üstünde. Yüksek bir tepenin üstündeydik. Her taraf karlarla kaplıydı. Ayaklarım üşüyordu. İlk kez kışlık ayakkabılarımı giymediğime hayıflandım. Bulutlar dopdoluydu. Bu kar yağışı sonsuza dek bitmeyecekti belki de. Kaf Dağı Padişahı'nın işaretiyle kapı açıldı. Tuhaf parlak bir ışık gözlerimi kamaştırdı. Kış günlerinde parlayan güneşin ışığıydı bu..
- İşte dedi Kaf Dağı Padişahı. Kaf Dağı'nın ve masalların bittiği yer.
'Kar Beyaz Köşkü'.
Buradaki masal kahramanlarının saçlarına karlar yağmıştı. Bu yüzden Kar Beyaz Köşkü deniliyordu buraya. Biz insanların da saçlarına kar yağdığı zaman, masallarımız bitmiyor muydu? Ömrümüzün kışı değil miydi, o zaman?
Bu köşkte mutlulukların üstünden çok zaman geçmiş gibiydi. Yine de güzel sesler de duyuyordu insan. Torunlarına güzel güzel masallar anlatan kahramanların sesi çok güzeldi. Torunlarının seslerini dinlemeye çalışan kahramanlar da vardı. Hatta kartopu oynayanları bile görebiliyordunuz. Ama en çok yalnızlık vardı burada. Soğuk bir rüzgâr gibi esip duruyordu. Bir de ısıtmayan; ama beyazlıklara beyazlık katan o parlak ışık.
Başka da bir şey göremedim. Her şey ne tuhaf! Gerçekten saçlarımıza kar yağdığı zaman bütün masallar bitiyor mu diye sordum, Kaf Dağı Padişahı'na.
- Evet! En azından çoğu insan için böyle. Masalları bitmeyenler de onları anlatıp duruyorlar zaten, dedi.
Aklıma Süt Beyaz Köşkü geldi. Ne kadar farklıydılar birbirlerinden. Buranın sahibi kimdi acaba? Birazcık da olsa değiştiremez miydi burasını?
- Buranın sahibi benim dedi, Kaf Dağı Padişahı. Sonra devam etti. Bahar bahardır. Kış da kış. Tıpkı elma nasıl elmaysa, deniz nasıl denizse öyle. Baharı değiştirirsen o artık bahar olmaz. Başka bir şey olur. Bu yüzden her şey olduğu gibidir burada. Böyle bilir ve kabul ederiz. İstersen bir de Hakikat Kapısı'na bak.
- Masallar bitince gördüğümüz kapı, diye sürdürdü konuşmasını ve beni bir kapıya
daha götürdü. İşte bizim hiçbir zaman açamayacağımız bir kapı dedi, Kaf Dağı
Padişahı; Hakikat Kapısı. Ama siz isterseniz açabilirsiniz.
Hakikat Kapısı'nı açmak istiyordum. Bilmek istiyordum çünkü. Bunca masaldan sonra bunu öğrenmeden olmazdı zaten. İçim heyecanla doldu yine. Uçan halıya ilk bindiğim anlarda halının yaptığı pikelere alışmaya çalışıyor gibiydim. Biraz daha düşünürsem kapıyı açmaktan vazgeçebilirdim. Ama içimdeki kıyıya vuran dalgalar kapıya kadar sürükledi beni. Hiç düşünmedim bu yüzden ve hızla açtım kapıyı. Nedense aşı oluyormuşum gibi bir hisse kapıldım ilk anda. Sonra baktııım, baktım..
Hakikat hakkında gördüğüm her şeyi anlatamayacağım. Bunu yapamam. Zaten anlatsam da herkesin anlamayacağını biliyorum. Çünkü bazı hakikatler insanlara göre değişiyor. Söyleyebileceğim tek şey, hakikatin korkulacak bir şey olmadığı. Hatta güzel, çok güzel olduğu. Bu çoook uzaklardaki çağlayanların sesi, denizin hışırtısı ve bir kanat çırpış kadar gerçek ve içimizdeki güzel sesler kadar güzel. Onun güzelliği, olduğu gibi kabul ettiğimiz zaman ortaya çıkıyor. Ve işte o zaman iyileştirici oluyor hakikat. İçimizdeki kırıklıkları onarıyor. Söylemek istediğim tek şey bu hakikat hakkında. Şimdi, Kaf Dağı Padişahı, dışarıda beni bekliyor. Ben de artık Süt Beyaz Köşkü'ne gitmeliyim. Hanım'ı, çocukları, masalları böyle bırakamam. İşte şimdiki, bütün hakikatim bu. İçimde çıt diye kırılan şeyin onarılması gerek!
Hakikat Kapısı'ndan çıktığım zaman Kaf Dağı Padişahı yine gülümsüyordu. Gözlerimizi kapadık ve saraydaydık. Bu konuda hiç konuşmadık. Sanki söyleyebileceğimiz her şeyi biliyorduk.
Şimdi İri Kıyım, Peri Kızı, Dev, Prenses ve ben, çimenlerin üstünde oturuyor ve elimizdeki ışıktan kâseleri tutuyorduk.
Padişah, tam karşımızda durdu ve hepimizi teker teker süzerek, şöyle dedi:
- Evet, yolunuz yeniden Süt Beyaz Köşkü'ne yöneliyor. Şimdi size bir şey vereceğim. Bu arada elime küçük fildişinden yapılmış bir makara tutuşturmuştu bile. Bunun ne işe yarayacağını bilmiyordum; yine de ne olur ne olmaz diye cebime koydum.
- Kara yazıya ve Kara Büyücü'ye karşı elimizdeki tek şey bu küçük makara mı olacak? diye sordum dayanamayıp.
- Hayır! Elinizdeki asıl şey sizin kendi kendinize bulacağınız şeydir, dedi. Ne demek istemişti şimdi? Sonra şöyle devam etti:
- Hadi bakalım, gözlerinizi kapatın ve yere ininceye dek sakın açmayın. Oraya ulaştığınız zaman sahip olduğunuz en güzel şeyleri düşünün.
Sonra bir sultana yakışır bir tavırla elini şöyle bir havaya kaldırdı. Bize güle güle diyordu sanırım. Bu son gördüğümüz şey oldu sarayda.
Kaf Dağı Padişahı şaşılacak biriydi. Küçücük bir makarayla bu sorunun çözüleceğini düşünüyordu. Ben sultan olsaydım, Kara Büyücü'nün üstüne askerlerimi salar, serüveninden Sinbad'ı çağırır ve ona gününü gösterirdim. Sonra da ıssız bir adaya sürerdim o kara kalpli büyücüyü. Cüceyi de...
Hadi bunları yapmıyor, bize üç büyülü tüy verseydi de "Başınız sıkıştığında bunları yakın, ben yardımınıza gelirim" deseydi ya! Demedi. İşte ben bunları düşünüyordum gözlerimi kapattığımda. Ama burnu bir karış havada Prenses hakkında düşündüklerimden sonra bir de Kaf Dağı Padişahı hakkında yanlış şeyler düşünmek istemiyordum. Ne de olsa Kaf Dağı'nın Padişahıydı o! | 
